Arthur – recenzja filmu

Arthur Bach to trzydziestoletni multimilioner, który nie wie co to praca, za to zna sposoby na udane imprezy, które kończą się przygodnymi romansami. Jego matka zmusza go do małżeństwa z bogatą kobietą, co ma uspokoić inwestorów i „pokazać” siłę firmy. Arthur początkowo odmawia, ale matka grozi mu, że pozbawi go dostępu do pieniędzy.

Niestety, Arthur nie potrafi żyć bez luksusów i godzi się na warunki swojej rodzicielki. Jego największą przyjaciółką jest niania Hobson – w zasadzie to właśnie nianię traktuje i kocha jak matkę. Któregoś dnia Arthur poznaje dziewczynę, która „łapie” jego dowcipy i tak samo jak on w zwariowany sposób podchodzi do życia. Naomi to miłość od pierwszego wejrzenia.

Film o poważnych wyborach – bo co jest ważniejsze: miłość czy pieniądze? A gdyby tak mieć jednak wszystko? Russell Brand jako filmowy Arthur to strzał w dziesiątkę, po prostu ideał. Trudno jest mi wyobrazić sobie innego Arthura, chociaż dzieło to remake filmu o tym samym tytule z 1981 roku.