Codziennie słyszę, że Łódź to miasto upadłe. Że tu tylko dziury w drogach i szare kamienice. Słucham tych narzekań i uśmiecham się pod nosem. Dlaczego mimo wszystko kochamy tę „szarą” Łódź? Nasz lokalny patriotyzm bywa szorstki, ale jest niezwykle szczery. W dzisiejszym felietonie opowiem, skąd bierze się ta trudna, męska miłość do poprzemysłowej metropolii.
Piękno ukryte w fabrycznym brudzie
Zawsze ciągnęło mnie do autentyczności. Łódź nie udaje idealnego miasta z pocztówki. Nie mamy tu krakowskiego Rynku ani gdańskiej starówki. Mamy za to monumentalne, ceglane fabryki. Mamy podwórka studnie, które wciąż pachną historią włókniarzy. W tym pozornym brudzie kryje się potężna artystyczna siła. To właśnie ona napędza naszą lokalną kulturę. Zespół rockowy z Łodzi brzmi inaczej niż kapele z Warszawy. Ten sznyt słychać w każdym przesterze i uderzeniu w bębny.
Cześć! Jesteśmy Stowarzyszenie
Dom Kultury Niezależnej!
Podaruj nam 1,5%!
Nasz KRS 0000543423.
Dziękujemy!
Miasto dla twórców z krwi i kości
Kraków ma swoich intelektualistów, a my mamy bezkompromisowych twórców. W Łodzi sztukę po prostu się robi. Nie ma tu miejsca na niepotrzebne zadęcie. To idealne miasto dla twardych, niezależnych artystów. Znalezienie taniej sali na próby graniczy dziś z cudem. Dawne fabryki są masowo przerabiane na luksusowe lofty. Ceny wynajmu przestrzeni nadających się na sale prób mocno poszybowały w górę. Taka codzienna walka o przetrwanie wymusza na nas jednak ogromną kreatywność. Nie czekamy, aż ktoś poda nam kulturę na tacy. My sami ją tu codziennie wykuwamy.
Patriotyzm pełen ironii i dystansu
Nasz lokalny patriotyzm bywa specyficzny. Najbardziej lubimy śmiać się sami z siebie. Tylko łodzianin może szczerze i do woli narzekać na swoje miasto. Kiedy jednak usłyszymy krytykę z ust kogoś z zewnątrz, od razu stajemy w obronie Łodzi. Jesteśmy dumni z naszej filmowej historii. Jesteśmy dumni z naszych potężnych, odnowionych fabryk. Kochamy naszą ulicę Piotrkowską. Wybaczamy jej każdy weekendowy hałas i chaos. To miasto wciąga i nie pozwala o sobie zapomnieć.
Siła podziemnej i niezależnej kultury
Dlaczego mimo wszystko kochamy tę „szarą” Łódź? Bo to stolica polskiego undergroundu. Nigdzie indziej w Polsce kultura niezależna nie czuje się tak dobrze. Tu wciąż funkcjonują legendarne, duszne kluby muzyczne. Niestety jest ich z każdym rokiem coraz mniej. Grają tam jednak wciąż zespoły, które mają coś ważnego do powiedzenia. Publiczność nie przychodzi tam na lans, ale na szczerą sztukę. Ta energia rekompensuje mi każdy dziurawy chodnik. „Łódź to stan umysłu”, a ja nie zamierzam go zmieniać.
Artykuł powstał dzięki dotacji przyznanej przez Narodowy Instytut Wolności-Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego.
Tagi: dlaczego mimo wszystko kochamy tę szarą Łódź, felieton, gentryfikacja, kluby muzyczne, kultura niezależna, lofty, lokalny patriotyzm, miasto fabryk, NIW - CRSO, sale prób, Łódź, łódzki underground
Share On Facebook
Tweet It
